باز هم بارش غم دار بارانی که خلاق خیسم کرد

هنوز هم پنچره باز است و ابر ها رو هم می رقصند

و من بی روح در هوای جسمم آبیاری می شوم

یک لبخند که گاه از بین لبانم بلوا می کند

و آشوب دلم را که در گیرست , پنهان

من از چشم های مردی که همیشه خیس است پر فرارم

که گویاست اشکهایش همیشه برای این و آن روان است

چترم که باز می شود احساس باران می میرد

و دیگر خدا نمی تواند با دست های بارانیش گونه هایم را لمس کند

من , پر هوس در راهروی خیابان در انتظارم

انتظار حس دستان نرم خدا که گونه ام را خیس می کند

اما بی خبر از این که امروز هوا آفتابیست

و چشمان من هنور از روشنی تاریک

زمان بی روح است , بدون هیچ حرکتی

نمی خواهم بایستد گاه و بی گاه

رویا, بی حادثه است و نا مفهوم

و رویای خواب تو به شیرینی فهم است

چشم هایم پر از حرف است

و حرفهای من پر از طعنه عشق که تو از آن گریزانی

طراوت نرمی نفست که گه می میرد

و گاه باز می گردد و چندین بار مرا زنده می کند

زمستان خاکستری پر از انبار سرماست

و درختی بی برگ مثال مردی بی زبان , خواب

و جاده های گمراهی سکوت من

که ترا همیشه به پرت ترین نقطه می برد

تو پر صدا مثل باران که خبر می دهی

و من ساکت مثل برف اما بی خبر

و جاده ی بارانی رفتنت با فرش گٍلی

به انتظار قدمهایت تازه است